کنش گفتار در مطالعات انسانشناسی

در مطالعات انسان شناسی بویژه در میدان تحقیق، ثبت گفتگوهای میان پژوهشگر و بومیان یا مطلعان تحت تاثیر عوامل گوناگون میتواند از حالت زنده و مستقیم فاصله گرفته و متاثر از علائق، سلائق، میزان تبحر و تسلط پژوهشگر شود و یک روایت “تک گو” یا تک صدا را جایگزین گفت و شنید بیواسطه و ثبت سخنان بکر و دست نخورده ی بومیان کند.

از منظر انسان شناسی، سخن گفتن یک کنش (اجتماعی) است و حین بکار بردن زبان دستکم ۵ کار (گاه همزمان با هم) صورت میگیرد؛ به این معنی که یا گزارشی اظهار میشود؛ یا رهنمودی داده میشود؛ یا احساسی بیان میشود؛ یا خبری اعلام میشود؛ و یا قول انجام کاری داده میشود. همه ی این “کنش” ها صرفاً در وجه اول شخص مفرد “معنی” و “تعبیر” میشوند و بر اساس نظریه ی “کنش – گفتار”، بایستی شرایط خاصی محقق شود تا یک کنش-گفتار به درستی فهم و پذیرفته شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.