کلارک ویسلر Clark Wissler

کلارک ویسلر، انسان شناس آمریکایی متولد ۱۸۷۰ و متوفی به سال ۱۹۴۷ است. او دانش آموخته ی روان شناسی تجربی بود که به عنوان دستیار دپارتمان روان شناسی و انسان شناسی وارد دانشگاه کلمبیا شد. در سال آخر دانشجویی سه درس در انسان شناسی را با فرانتس بوآس و لیوینگستون فاران گذراند. طی سالهای ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۹ به تدریس انسان شناسی در دانشگاه کلمبیا پرداخت، اما کار اصلی او در دپارتمان مردم شناسی موزه ی تاریخ طبیعی آمریکا شروع شد. او دستیار بوآس بود و پس از کناره گیری بوآس، عهده دار مدیریت موزه شد. کدورت او و بوآس و ابتلای وی به یک بیماری شدید به تدریس وی در دانشگاه کلمبیا خاتمه داد. با آنکه او هرگز با بوآس همراه نشد اما در کل او را یک بوآسین و پیرو مکتب او میدانند.
تلاش او در علمی کردن فضا و چهارچوب موزه و موزه داری قابل ستایش است. میدان تحقیق او عمدتاً سرزمینهای بومیان آمریکا بود و خودش به عنوان موزه دار حامی تحقیقات قوم شناسانه و باستان شناسانه در سراسر آمریکا و هاوایی گردید. او در حوزه ی انسان شناسی زیستی و جمع آوری مواد برای موزه و نیز برگزاری نمایشگاههای متعدد اهتمام زیادی به خرج داد. در سال ۱۹۲۹ برای تدریس به دانشگاه ییل دعوت شد. زمانیکه ادوارد ساپیر مستقلاً دپارتمانی را برای انسان شناسی در دانشگاه ییل تاسیس کرد، ویسلر عضو آن شد. او در درسهایش بر تغییرات فرهنگی، فرهنگ پذیری، و تاریخ مردمی و قومی تاکید داشت. با آنکه او را یک نظریه پرداز نمیدانند، اما با آثارش نظیر بومیان آمریکایی: مقدمه ای بر انسان شناسی دنیای جدید (۱۹۱۷) و بشر و فرهنگ (۱۹۲۳) به تدوین و تکوین انسان شناسی بوآسی بسیار کمک کرد. او در این آثار نیز همچون آثار دیگرش سعی دارد تا با زبان ساده و در عین حال علمی، انسان شناسی را به متن جامعه و توده ی مردم ببرد. ویسلر ۱۱ تک نگاری (مونوگرافی) درباره ی بومیان دشتهای آمریکا نوشته است. او فرضیه ای ارائه داد به نام “عرصه-عمر” مبنی بر اینکه هرچه فرهنگی گسترده تر باشد، لزوماً کهن تر است؛ که سخت مورد نقد همعصرانش قرار گرفت. او همچنین پیشنهاد دهنده ی ایده ی “الگوی جهانی فرهنگ” است که آن را به نوعی جوهره ی بشریت میداند که ابعاد زیستی، روان شناختی و فرهنگی وجود انسان آن را میطلبد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *