بنیامین لی وُرف Benjamin Lee Whorf

بنیامین لی وُرف متولد ۱۸۹۷ در ایالات متحده و متوفی به سال ۱۹۴۱ است. او در یک خانواده ی کهن نیوانگلندی پرورش یافت و پیش از آنکه وارد کار بیمه ی آتش سوزی در کمپانی هارتفرد شود، در دانشگاه ام آی تی مهندسی شیمی خواند.
او از کودکی به خطوط هیروگلیف مایاها و آزتکها علاقه داشت و به مطالعه ی آنها پرداخت. سپس زبان عبری آموخت تا جدال بین علم و دین را بررسی کند و در این راه سخت متاثر از آرای آنتوان فابر دُلیوه بود. آشنایی وی با شمایل نگاری و رمزنگاری باعث شد تا یک تیم باستان شناسی دانشگاه هاروارد از او دعوت به عمل آورد و همین امر منجر شد تا بتواند یک کمک هزینه ی یکساله جهت کار میدانی در میلپا آلتا (آزتک) در مکزیک بگیرد. او بر این نظر بود که دستکم بخشی از نظام نوشتاری دوره ی میانه ی آمریکا آوایی است.

زمانیکه ادوارد ساپیر زبان شناس (شاگرد مطرح فرانتس بوآس) به دانشگاه ییل آمد، ورف بلافاصله در سمیناری که او درخصوص زبان آتاباسکایی ترتیب داده بود شرکت جست. هرچند ورف هرگز دکترای خود را در ییل دریافت نکرد و هیچ پُست آکادمیک هم به دست نیاورد، اما تبدیل شد به عضو اصلی مکتب زبان شناسی که در دهه ی ۱۹۳۰ توسط ساپیر پایه گذاری گردید. ورف سخت در حوزه ی زبان شناسی تاریخی کار میکرد و در تکمیل طبقه بندی زبانهای شمالی امریکا که ساپیر طرح آن را ریخته بود، نقشی اساسی داشت.

تنها پُست آکادمیک ورف در نقش سخنران و مدرس طی ۱۹۳۷-۳۸ در دوران تصدی ساپیر بود. او به منظور قابل فهم کردن موضوعات زبان شناسی برای انسان شناسان دست به ابتکاراتی زد که برپایه ی رابطه ی ذاتی زبان، تفکر، و واقعیت شکل میگرفت. این ایده ی مشترک با ساپیر را تحت عنوان “رابطه ی افکار مالوف و رفتار با زبان” میتوان خلاصه کرد. برخلاف آنچه مشهور شده او هرگز یک زبان شناس جبرگرا نبود. فرضیه ی زبان شناختی نسبیتی وی که به نام “فرضیه ی ورف” یا “فرضیه ی ساپیر – ورف” معروف است بر همین امر دلالت دارد و تاکید آن بر این است که گویشوران زبانهای مختلف در عوالمی کاملا متمایز به سر می برند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *