انسان شناسی پزشکی

«انسان شناسی پزشکی» یکی از شاخه های دانش انسان شناسی است که روز به روز در حال رشد و تعالی می باشد. این دانش نوپا سعی دارد تا مسئله ی بهداشت، سلامت و درمان را در ابعاد گوناگون و متنوع فرهنگی و اجتماعی آن بررسی کند. برای همین تک تک واژه ها در این حوزه دارای بار معنایی خاص و مجزا می باشد؛ واژه هایی چون: «بیماری»، «ناخوشی»، «مریضی» و …
گرچه مطالعه بر روی نظام های ابتدایی تر پزشکی نظیر طب سنتی، طب عامه، قوم پزشکی، و سایر نظام های بومی و محلی از جذابیت های فراوانی برخوردار بوده است، اما از اواخر سده ی بیستم بود که نظام پزشکی علمی و مترقی امروزی یا همان «زیست پزشکی» نیز به عنوان تنها یکی از نظام های پزشکی موجود در کنار سایر نظام های فوق الذکر (و نه لزوماً باارزش تر از آنها) مورد توجه و نقد انسان شناسان قرار گرفت.
این نگاه به پزشکان کمک می کند تا با دیدی مردم شناختی درکی کامل تر و صحیح تر از بیماران متعلق به فرهنگ های گوناگون داشته باشند تا در مسیر درمان آنها موفق تر عمل کنند (مکتب انسان شناسی بالینی کاربردی).
مکاتب گوناگونی در انسان شناسی پزشکی وجود دارد. مثلاً غیر از مکتب فوق که نگاهی عملگرا دارد، مکتب انسان شناسی پزشکی انتقادی است که رویکردی خرده گیرانه و نکوهش گر نسبت به ساختار و روش های پزشکی نوین یا به اصطلاح غربی دارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.